آریآ

درست بیست دقیقه از ساعت قرارمان گذشته و

هنوز نیامده‌ای. موبایلت را هم جواب نمی‌دهی.

اما می‌دانم که می‌آیی. قول داده‌ای.کم‌کم دارد

سردم می‌شود. خورشید کم رمق بعدازظهر پاییز

، مثل من کم حوصله شده و دارد زورهای

آخرش را می‌زند. سایه‌ی من و "کاف" همان‌طور

قد می‌کشد و بلندتر می‌شود. سایه‌ی یک بدن

با دو سر! پاهای بی‌تفاوت مردی سایه‌مان را لگد

می‌کند و رد می‌شود. پارک  خلوت است. اگر

بیایی از همان ورودی پارک دیده می‌شوی. کاف

دستش را تو جیب فرومی‌کند و جعبه‌ی سیگار را می‌آورد بیرون. من هم دست تو جیب دیگر

می‌کنم و فندک را درمی‌آورم و برایش آتش

می‌کنم. می‌گوید:

"شین" دوباره با گوشی‌اش شماره می‌گیرد و بعد از چند لحظه قطع می‌کند. برادر ساده‌لوح   من هنوز امید دارد که او بیاید! گاهی این اصرار  های ابلهانه‌اش کلافه‌ام می‌کند. مردی با بچه‌ای توی بغل از جلوی نیمکتی که روش نشسته‌ایم رد می‌شود. مرد بی‌تفاوت است اما بچه‌ی دو، سه ساله با چشم‌های گرد شده نگاه‌مان می‌کند.    بعد از بیست و هشت سال مردم این شهر به دو دوقلوهای خارق‌العاده‌شان عادت کرده‌اند اما  این بچه انگار بار اولی است که ما را می‌بیند. با این‌که هرکدام کنترل نیمی از بدن مشترک‌ مان را داریم کاملن باهم هماهنگ شده‌ایم. .همین که سیگار درمی‌آورم، فندک را روشن می‌کند. می‌گویم:

این را می‌گوید و پوزخند می‌زند. کاف از همان اول هم نسبت به تو بدبین بود. بیا ! خواهش می‌کنم بیا! می‌دانم که با بقیه فرق داری. یک سال است که هر شب صدایت را می‌شنوم. گفتی که دوست‌مان داری. نگفتی؟

 می‌گویم:

حیف شد. شکمم را صابون زده بودم که بعد از عمری ناکامی بالاخره شاید بخت ما هم باز شود و ناکام از لذت هم‌آغوشی با جنس لطیف از دنیا نرویم. من هم کم‌کم داشت باورم می‌شد که این یکی دیگر ماندنی‌ست و از سر دل‌ سوزی سراغ‌مان نیامده. می‌گوید:

با دود سیگار بازی می کند و می گوید:

از پشت دود نگاهش می کنم و می گویم:

با صدای قدم‌هایی که می‌شنوم سرم را برمی‌گردانم، تو نیستی. پیرمرد سلانه سلانه رد می‌شود. می‌دانم که کاف به دروغ خود را به بی‌تفاوتی زده است. وگرنه دلش از من خیلی آشوب‌تر است. شاید هم حسودی‌اش می‌شود. از چند ماه پیش به این‌ور بیشتر شب‌ها می‌خوابید

و گوشی و صدای زیبای تو را تا نیمه‌های

شب به من واگذار می‌کرد. خوب می‌داند

و خوب می‌دانم که صدا و حرف‌های من را بیشتر دوست داری. می‌گوید:

به نظر نمی‌آید این روضه‌های من بر مخ‌اش

اثری داشته باشد. از اولش هم همین‌طور بود. 

 نمی‌دانم ما دوتا که از دوقلو هم دوقلوتریم و

 از همان اول همه‌ی تجربه‌هامان یکی بوده،

چرا باید این‌قدر فکرمان گودرز و شقایق باشد؟!

 کم‌کم دارم عصبی می‌شوم. سعی می‌کنم سرم را با تماشای رقص دود سیگار گرم کنم. هوا سرد

 است. این کاپشن بی‌خاصیت که سلیقه‌ی جناب

 شین است هم که اصلن گرمم نمی‌کند. چراغ‌های پارک را روشن می‌کنند. می گویم:

شک ندارم او از من عاشق‌تر است.

بی‌قراریش را با سیگارهایی که می کشد و دودش را می‌دهد تو ریه‌هامان می‌شود شمرد.

می‌گوید:

حسابی کلافه‌ام کرده است. دختره‌ی پتیاره ما را پیچانده و این شین ابله هم که دست بردار نیست. حالم از دل‌سوزی‌های دیگران که باعث و بانی اصلی‌اش شین است به هم می‌خورد. می‌گویم:

با دست به سینه‌مان اشاره می‌کند و

می گوید:               

این دیگر احمقانه‌ترین حرفی‌ است که تا به حال شنیده‌ام. می‌گویم:

و با انگشت اشاره به پیشانی‌اش می‌کوبد. هوا گرگ و میش شده. دلم گرفته است. از کاف بدم می‌آید. اگر عاشق نباشد چه؟ اگر بیایی و بمانی و او عاشق نباشد؟ چطور ممکن است؟

می‌گویم:

این پسر کاملن زده است به سرش! با این حساب اگر بفهمد بهانه‌ی خیلی از آن کارهایی که با کلی التماس راضی‌اش می‌کردم، تصور عکس همین معشوقه‌ی مقدس‌اش بوده ما را می‌کشد. می گوید:

زیر نور چراغ پارک صورتش را می‌بینم که خون می‌دود زیر پوستش و این بیشتر به گفتن تشویقم می‌کند:

زل می‌زنم توی صورتش. غریبه است. انگار دیگر نمی‌شناسمش. دلم می‌خواهد از خودم جدایش کنم و به هر طرف که می‌شود بدوم.

قلب‌مان آن‌قدر تند و بلند می‌زند که می‌شود صدای ناله‌هاش را شنید. همان است که این‌همه خون را به صورت‌هامان هل می‌دهد. می‌ایستیم و تقریبن با فریاد می‌گوید:

حسادت! به او؟ به شین؟!! قلبم تیر می‌کشد. ضربه‌ی بدی زد. او دشمن است و من که همیشه از او بهتر فکر ‌کرده‌ام ضربه‌ی جانانه‌ای خواهم زد. می‌ایستیم:

چیزی مثل جریان برق تمام وجودم را فرامی‌گیرد. تصاویری که کاف از او در ذهنش تجسم کرده برایم واضح و واضح‌تر می‌شود. با تمام توانی که در دستم دارم به صورتش می‌کوبم. روی زمین می‌افتیم و صورت پر از خون کاف را می‌بینم که با دردی ناگهانی آرام آرام محو می‌شود.

ناگهان دستی را که تحت کنترل مغز اوست مشت می‌کند و محکم به صورتم می‌کوبد. تعادل‌مان به هم می‌خورد و می‌افتیم روی زمین. صورتم را برمی‌گردانم و سر او را روی لبه‌ی جدول می‌بینم که خون از شقیقه‌اش فوران می‌کند.